Over mij

“Als relatie en systeemtherapeut zoek ik altijd naar verbindingen tussen mensen. Iedereen wil gehoord, gezien en erkend worden. Dat vind je alleen bij de ander, want de ander ontmoeten, is jezelf leren kennen.”

Chris Roos

Als therapeut en hulpverlener zie ik het als mijn missie om mensen bij te staan in het samen zoeken naar effectievere oplossingen voor problemen. Een therapeut brengt kennis en kunde in, maar is ook en vooral zijn eigen instrument. Mijn instrument is bespeeld door het ritme van het leven en is niet zonder deuken. Geen steriel of aanstellerig geluid, maar een waarachtige en doorleefde toon die aansluit bij echte mensen.

Relatiehuis Rijnmond is door mij opgezet om uit te groeien tot een veilige plek waar gezinnen en koppels elkaar opnieuw kunnen leren vinden. Het relatiehuis is een plek om te schuilen, een plek om te troosten en getroost te worden. Daarnaast heeft het de ambitie om een huis met vele kamers te zijn, waar therapeuten aansluiten en kennis en kunde delen om relatietherapie laagdrempeliger te maken om met zijn allen de kunst van het samen leven naar een hoog niveau te tillen.

Als systeemtherapeut en als maatschappelijk werker, is me een ding duidelijk geworden: niemand wil bewust zijn of haar leven, gezin, relatie etc. kapot maken. Iedereen doet wat hij of zij kan en neemt de best mogelijke beslissing die hij of zij kan bedenken in een bepaalde situatie.Vanuit mijn lange werkervaring heb ik gemerkt dat we verstrikt kunnen raken in negatieve patronen van gedrag waar we zelf geen zicht meer op hebben.

“Zoals een lamp wel zijn omgeving maar niet zichzelf kan beschijnen: zo zien we meestal wel goed wat er met de ander aan de hand is, maar lukt het ons niet altijd om ons eigen gedrag goed in beeld te krijgen”

Wanneer we in de maalstroom van alledag zitten, herhalen we de voor ons vertrouwde patronen, ook als dergelijke patronen ziekmakend voor onze relatie zijn. Ergens voelen we dat er iets niet klopt, maar het is niet gemakkelijk om anders te doen en te voelen dan we gewend zijn. Binnen EFT maken we wel de vergelijking met een dans.

Tijdens de verliefdheid gaat die dans vanzelf: hartstochtelijk, elkaar woordeloos aanvoelend. Maar soms belanden we door ruzies of onbegrip gaandeweg in een soort ’protestpolka’, waarbij de een achteruit stapt zodra de ander een pas naar voren doet. Het doel van EFT is om weer naar elkaar toe te bewegen. We zitten vaak in een soort achtbaan van ruzies, waarbij het ene gedrag het andere weer oproept. Daar kom je dan zelf niet meer uit. Sommigen praten juist niet meer met elkaar; zo’n ijzige stilte waarbij de dansvloer bij wijze van spreken leeg is. Vanuit EFT, zien we veel beter hoe die vicieuze cirkels ontstaan: de partners zijn allebei wanhopig op zoek naar elkaar. Je kan er gek van worden als de drama’s steeds terugkeren, maar je wilt niet van je partner af, je wilt dat de ruzies en het onbegrip stoppen.  Uiteindelijk kunnen we gaan inzien dat niet de tennissokken of het dopje op de tandpasta onderwerp van gesprek moeten zijn, maar het proces: wat gebéurt er met je als je daarover ruzie maakt? En vooral: waar verlang je eigenlijk naar? En hoe moeilijk is het om dát tegen elkaar uit te spreken?